In deze uitgave staat het aangifteproces centraal en de wijze waarop dat door en binnen de korpsen kan worden vormgegeven op een wijze die optimaal tegemoet komt aan de wensen en belangen van zowel aangevers (burgers) als de politie zelf.

Het doen van aangifte vormt een van de belangrijkste contactmomenten van burgers met de politie en ervaringen ermee zijn sterk bepalend voor de tevredenheid van burgers over het optreden van de politie. De organisatie van de aangiftehandeling, al dan niet als onderdeel van een breder proces van dienstverlening heeft dan ook hoge prioriteit bij de politie. Naast het bieden van optimale service vormt het opnemen van aangifte ook het startpunt voor een groot aantal bedsrijfsvoerings-en operationele processen in korpsen, zoals incident-en dadenregistratie en ook opsporing.

De studie reikt een normatief kader aan de organisatie van de aangifteafhandeling en de basiseisen waaraan die moet voldoen. . De eisen zijn gebaseerd op de uitkomsten van vele onderzoeken die de afgelopen jaren zijn verricht. Het rapport biedt daarmee korpsen een zeer nuttig en compleet referentiekader voor de beoordeling en -toekomstige- vormgeving van het aangifteproces.

De reeks Politiekunde is een uitgave van het Onderzoeksprogramma Politie &
Wetenschap, een zelfstandig onderdeel van het Kennisnetwerk van de Politieacademie.

Politie en Wetenschap is ingesteld om een stimulans te geven aan de toegepaste
wetenschappelijke kennisontwikkeling op het gebied van politie en veiligheid,
de daarvoor benodigde kennisinfrastructuur en de daadwerkelijke benutting van
onderzoeksrapporten en -resultaten in politiepraktijk, beleid en opleiding.